Joanna Omylak w swojej poetyckiej trylogii – „Moje poszarpane”, „Moje połatane” i „Szepty niespokojne” – snuje niezwykle osobistą i poruszającą opowieść o życiu naznaczonym miłością, troską, ale i codziennymi wyzwaniami.
Jej poezja wyrasta z doświadczeń macierzyństwa, w szczególności z relacji z synem z niepełnosprawnością, co nadaje jej wierszom głębię i autentyczność. To nie są jedynie literackie obrazy – to słowa wypływające z serca, które ukazują zarówno ból, jak i siłę, zarówno zwątpienie, jak i nadzieję.
„Moje poszarpane” to tomik, który otwiera tę intymną podróż. Omylak ukazuje w nim momenty, gdy rzeczywistość staje się surowa, pełna trudnych pytań i jeszcze trudniejszych odpowiedzi. Poszarpane emocje, rozdarcie między marzeniami a codziennością, pomiędzy tym, co było oczekiwane, a tym, co przyniosło życie – wszystko to znajduje swój wyraz w wierszach pełnych autentycznego przeżycia. To zapis pierwszych ran, pierwszych łez, ale też pierwszych kroków ku akceptacji. Autorka nie boi się pokazać bólu, lecz jednocześnie daje nadzieję, że nawet z najbardziej poszarpanych fragmentów można zacząć tworzyć coś nowego.
W kolejnej części, „Moje połatane”, pojawia się już inna perspektywa – nie tylko zmierzenie się z rzeczywistością, ale próba jej oswojenia. Poezja splata się tutaj z osobistymi zapiskami, co jeszcze mocniej zbliża czytelnika do wewnętrznego świata autorki. To opowieść o zszywaniu siebie na nowo, o tym, jak połamane elementy mogą tworzyć spójną całość, choć nigdy nie będą już takie same. Macierzyństwo, pełne troski i poświęcenia, nie traci tu na sile – wręcz przeciwnie, nabiera nowych odcieni, ukazując, że miłość matki to nie tylko czułość, ale i ogromna determinacja.
„Szepty niespokojne” to tomik, który zamyka ten literacki cykl, ale nie kończy opowieści – raczej otwiera kolejne drzwi do zrozumienia i akceptacji. To już nie tylko historia o trudnościach, ale także o dojrzewaniu emocjonalnym, o odnajdywaniu spokoju w tym, co nie zawsze daje się oswoić. Autorka z niezwykłą wrażliwością oddaje codzienność pełną wyzwań, ale też drobnych momentów szczęścia, które stają się fundamentem dalszej drogi. Przez wersy przebija siła, która nie wynika z braku słabości, lecz z umiejętności podnoszenia się mimo wszystko.
Trylogia Joanny Omylak to zapis doświadczenia, które wymyka się prostym definicjom
To historia miłości, bólu, akceptacji i wewnętrznej przemiany. Każdy tomik jest osobnym etapem tej podróży, ale razem tworzą niezwykle spójną opowieść o tym, jak człowiek uczy się żyć w świecie, który nie zawsze układa się według planu. To poezja dla tych, którzy szukają w słowach prawdy i emocji – dla tych, którzy wiedzą, że życie, choć czasem poszarpane, można połatane zszyć na nowo, a nawet w niespokojnych szeptach odnaleźć ciszę i siłę.
Poezja Joanny to prawda zapisana w wersach – surowa, autentyczna i bliska tym, którzy znają codzienność rodzica OzN. Czytając, można poczuć, że nie jest się samemu w swoich emocjach. To nie tylko wiersze, to kawałek realnego życia. Dziękuję 🙂
Pani Joanna ubiera w slowa to o czym myślą I martwią się wszystkie matki dzieci niepełnosprawnych, co się stanie gdy nam zabraknie sił, gdy nas zabraknie🩵